Klámvæðing mín

Ég verða að játa á mig þau ósköp að í morgun klámvæddist ég.

Þar sem ég skjögraðist undan sturtunni var mér litið í spegil og sá að andlitið var að verða helst til of mosavaxið. Ég tók þá afdrifaríku ákvörðun að taka upp rakhnífinn.

Hýungurinn var fjarlægður, að fullu.

Eftir á fékk ég bakþanka. Ég hef heyrt að hárvöxturinn hafi tilgang. Haldi jafnvel frá sýklum og öðru gumsi. Það versta er þó að eftir meðferðina er vangi minn rétt eins og þegar ég var tíu ára.

Ég er sumsé orðinn barnaklámhundur, sem girnist sjálfan mig barnungan. Samkvæmt skilgreiningum sem ég hef lesið.
Fyrir utan hve munnur minn er nú berskjaldaður fyrir sýklagumsi og öðrum óværum.

Nú mun ég væntanlega fá munnangur og tannholdsbólgu. Ef ekki holdsveiki og svarta dauða.
Fyrir utan að vera barnaperri. Ég hugsaði þetta ekki til enda.

Ég er klámvæddur.